Muzyka

fonoteka [rranc, z gr. phóne = głos, dźwięk + theke - składnica], zbiór nagrań otworów muz., audycji radiowych itp.. utrwalonych na taśmie magnetycznej (taśmoteka), płytach gramofonowych i kompaktowych (płytoteka) i innych nośnikach dźwięku. Nagrania te są przeznaczone do wielokrotnego odtwarzania lub są dokonywane dla celów archiwalnych.
forma (łac., kształt, postać], w muzyce pojęcie wieloznaczne, w szerokim znaczeniu — nadanie materiałowi dźwiękowemu określo-nego kształtu przez współdziałanie melodii, harmonii, rytmu, dynamiki, tempa i innych elementów muz. oraz wybór pewnego sche-matu budowy, np. ronda, sonaty. W węższym znaczeniu - schemat budowy, czyli architektonika utworu muz. przejmowana przez różne generacje kompozytorów i zmieniana. F. dzieli się np. na f. cykliczne (np. suita, sonata) i f. jednoczęściowe (np. rapsodia), na f. homofoniczne i f. polifo-niczne, na f. wariacyjne, figuracyjne, kon-certujące itp. We współczesnej muzyce awangardowej dotychczasowe schematy budowy nie są wystarczające, f. powstaje raczej na zasadzie zestawienia struktur muz. niż całościowej koncepcji jej przebiegu. Kompozytorzy dają np. wykonawcom moź-liwość wyboru kolejności fragmentów, seg-mentów utworu (f. montażowa) lub sugerują wykonawcy przebieg f. za pomocą rysunków (f. graficzna). Zob. gatunek muzyczny.